Κανένας άνθρωπος δε θα μπορούσε να προκαλέσει τόσο πόνο, να προβεί σε τέτοιες φρικαλεότητες και να ζει μέσα σ’ ένα τεράστιο ψέμα».
«Έχεις δίκιο. Κανένας κοινός άνθρωπος δε θα μπορούσε να έχει τόση δύναμη. Όμως εμείς δεν είμαστε κοινοί άνθρωποι.
Ας βάλουμε τα πράγματα στη σωστή τους θέση. Καταλαβαίνεις, ελπίζω, ότι η εξουδετέρωση κάποιων
ανθρώπων ήταν ένα αναγκαίο κακό για να προχωρήσει το σχέδιο μου. Ο καναπές σου , επί
παραδείγματι, ήταν ένα εμπόδιο. Φυσικά, χωρίς αυτόν και την εύνοια της τύχης δε θα προχωρούσα
στα βάθη του αρχαίου επίπλου. Όμως αυτός ήθελε να φτάσει μέχρι το 
τέρμα.
Του έκανα πολλές και δελεαστικές προσφορές για να εξαγοράσω το ποίημα, αυτό που σε οδήγησε στο
κουτί. Τις αρνιόταν όλες κατηγορηματικά. Μάλιστα ήθελε να μεταβεί στην Πράγα για να ερευνήσει από
κοντά το θέμα. Η ιδέα του κατασκευαστή ότι το ποίημα υπονοούσε μια πολυθρόνα τον είχε εξιτάρει.
Αλλά δεν ήταν αρκετά εγκρατής. Ήθελε να προβεί σε άμεσες δημοσιοποιήσεις.
