Θα ήταν αδιανόητο να μην το αναφέρει ποτέ. Έπρεπε να τον ειδοποιήσει το συντομότερο για τα επιπλα. Ανατρίχιασε όταν σκέφτηκε ότι δέκα και πλέον χρόνια είχε καλύτερο του φίλο τον ίδιο του τον αδερφό χωρίς κανείς από τους δυο να το γνωρίζει. Αισθάνθηκε για μία ακόμα φορά σαν πιόνι στη σκακιέρα της μοίρας, που άγεται και φέρεται χωρίς να μπορεί να επηρεάσει την τύχη του.
Κι άλλες σκέψεις έρχονταν αρωγοί στη συνειδητοποίηση της συγκλονιστικής αποκάλυψης. Είχε πράγματι Ιταλό πατέρα. Η μεγάλη ευχέρεια του στα ιταλικά, η οικονομική του άνεση, ακόμα και η εντρύφηση του σε μυστικιστικές αναζητήσεις ενίοτε. Αν είχε μεγαλώσει στο οικογενειακό περιβάλλον όπου ο αρχηγός της οικογένειας ήταν μέλος μιας μυστικής εταιρείας, αυτό ήταν πια φυσικό. Το ίδιο και η εξαιρετική του μόρφωση και παιδεία. Είχε συνταραχτεί. Πέρασε κάμποση ώρα μέχρι να συνέλθει. Αποφάσισε να τον βρει με κάθε τρόπο όταν επιτέλους επέστρεψε το φως.
Αν και βρισκόταν σε σύγχυση, αποφάσισε να συνεχίσει την αναζήτηση του. Άπλωσε το χέρι να ξαναπιάσει το χαρτί με τα σύμβολα.
